Η παράνομη εκλογική αναμέτρηση στα κατεχόμενα δημιούργησε νέα δεδομένα.
Και αυτά τα δεδομένα είναι εκ πρώτης όψεως αρνητικά, όπως εκτίμησε σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που παρουσιάζεται κοινή εκτίμηση από όλα τα κόμματα.
Η ανάδειξη Έρογλου στην «προεδρία» του λεγόμενου κράτους πρέπει να προβληματίσει διπλά όλους. Να προβληματίσει για τον τρόπο που πολιτεύονται κάποιοι στην ε/κυπριακή πλευρά. Να προβληματίσει για το πόσο αποτελεσματικές και κοντά στην πραγματικότητα είναι οι αναλύσεις πολιτικών και κομμάτων.
Διότι φάνηκε ξεκάθαρα ότι όσοι εκτιμούσαν και συνεχίζουν να εκτιμούν μονοδιάστατα και ισοπεδωτικά τα τεκταινόμενα στην Τουρκία και τον αντίκτυπο τους στα κατεχόμενα, εκτιμούσαν και συνεχίζουν να εκτιμούν λανθασμένα.
Διότι είναι αντιφατικό από τη μια να δηλώνουν κάποιοι ότι η Άγκυρα καθορίζει τα πάντα στα κατεχόμενα αλλά από την άλλη να λένε ότι η «εκλογή» Έρογλου είναι αρνητική εξέλιξη.
Έμμεσα (κι ας μην το λένε) ασπάζονται την άποψη που λέει ότι στις διαπραγματεύσεις στο κυπριακό έχει ρόλο να διαδραματίσει και ο διαπραγματευτής της άλλης πλευράς.
Δεν είναι ώρα ούτε για εσωστρέφεια ούτε για μεμψιμοιρίες. Πρέπει όλοι όσοι χειρίζονται τις τύχες αυτού του τόπου να προβληματιστούν σοβαρά. Να σταματήσουν να κάνουν δηλώσεις σκοπιμότητας, προσαρμοσμένες στα κομματικά συμφέροντα και στην εξυπηρέτηση της κομματικής γραμμής.
Και πάνω απ’ όλα να σταματήσουν να παίζουν με το κυπριακό.
Αρκετές φορές ψέξαμε και επικρίναμε τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο για τις τοποθετήσεις του στο εθνικό μας θέμα.
Παράλληλα δεν διστάσαμε να του αποδώσουμε τα εύσημα όταν ανακοίνωσε κοινές παιδικές κατασκηνώσεις ε/κυπρίων και τ/κυπρίων, παλαιστινίων και ισραηλινών.
Οφείλουμε να του αποδώσουμε τα εύσημα και για την τελευταία ενέργεια του, να τολμήσει να περάσει στα κατεχόμενα για να επισκεφθεί το υπό κατάρρευση μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα.
Θεωρούμε ότι μόνο αν κάποιος διαπιστώσει με τα ίδια του τα μάτια μια κατάσταση μπορεί να εκτιμήσει σωστά τα δεδομένα.
Και θεωρούμε ότι οι δηλώσεις του μακαριοτάτου δεν ήταν άσχετες με τα συναισθήματα που του γέννησε μέσα του το πάτημα των σκλαβωμένων εδαφών.
«Τώρα που έμαθα το δρόμο θα σας επισκέπτομαι πιο συχνά» δήλωσε στους κατοίκους της χερσονήσου της Καρπασίας.
Στα θετικά των κινήσεων του αρχιεπισκόπου πρέπει να πιστωθεί και η επιδιωκόμενη συνάντηση του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.
Ελπίζουμε ότι οι τελευταίες κινήσεις και εμπειρίες του αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου θα τον βοηθήσουν στην ορθή κατανόηση του χρέους του ως αρχιεπισκόπου.
Μόνο που θα πρέπει να σημειώσουμε και μερικά σημεία που στέλλουν αρνητικά μηνύματα.
Σίγουρα δεν είναι πολιτικός. Ωστόσο δεν βρέθηκε κάποιος από τους συμβούλους του να του υποδείξει ότι οι δηλώσεις στήριξης προς τον Έρογλου δεν είναι οι ενδεδειγμένες διότι στέλλουν αρνητικά μηνύματα;
Και τι σημαίνει η δήλωση ότι ο κ. Έρογλου του στέλλει καθημερινά μηνύματα;
Θυμίζουμε μια ρήση που λέει «δείξε μου τον φίλο σου να σου πως ποιος είσαι».
Γι αυτό ταπεινά συμβουλεύουμε τον αρχιεπίσκοπο να προσέξει τις φιλίες του.
* * *
Παρόλ’ αυτά δεν μπορούμε να αφήσουμε να περάσει απαρατήρητο το ότι ο αρχιεπίσκοπος και οι άλλοι εκκλησιαστικοί ταγοί δεν δείχνουν την παραμικρή διάθεση να συνδράμουν στο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης.
Θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτο όταν όλοι προσπαθούν (άλλοι πολύ και άλλοι λίγο) να βοηθήσουν στο ξεπέρασμα της κρίσης, ο οικονομικός κολοσσός που ακούει στο όνομα Εκκλησία της Κύπρου να αρνείται πεισματικά να δώσει έστω και την παραμικρή συνεισφορά.
Στην Κύπρο, τη χώρα την αέρινη, όσο πάμε οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους.
Κάποιοι σκόπιμα συγχύζουν την Δημοκρατία με την ασυδοσία. Επικαλούνται συνεχώς την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία της άποψης διότι αυτό τους βολεύει να ακούγονται πράγματα και θαύματα τα οποία εξυπηρετούν τη δική τους πολιτική.
Αναφερόμαστε στα όσα έγιναν στο μνημόσυνο του Γρ. Αυξεντίου στο Μαχαιρά την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010.
Ομάδα νεαρών παραταγμένοι με στρατιωτικό τρόπο και ντυμένοι ομοιόμορφα στα μαύρα, προπηλάκισαν του πολιτικούς που παρευρέθηκαν στο μνημόσυνο και φώναξαν τα γνωστά συνθήματα εναντίον των πολιτικών και των οπαδών της ομοσπονδίας.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Τα ίδια είχαμε και πέρσι αλλά και πρόπερσι στην παρουσία μάλιστα του προέδρου Χριστόφια.
Όλοι αυτοί που επικαλούνται τη Δημοκρατία, ηθελημένα ή όχι «ξεχνούν» ότι η Δημοκρατία έχει συστήματα άμυνας. Ακόμα και στην άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Ελλάδας υπήρχε ο εξοστρακισμός. Αυτό δείχνει ότι η Δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα όπου ο καθένας μπορεί να λέει ή να κάνει κάτι χωρίς συνέπειες. Αντίθετα, η Δημοκρατία απαιτεί από τον καθένα να είναι υπεύθυνος των πράξεων του.
Τα συνθήματα, λοιπόν, που φώναξε η ομάδα του ΕΛΑΜ σχολίασαν οι εκπρόσωποι των κομμάτων που ήταν εκεί και όλοι τα καταδίκασαν.
Μόνο ο αναπληρωτής Γ.Γ. των Οικολόγων Ντίνος Πασπαλίδης αποτέλεσε εξαίρεση. Δήλωσε σύμφωνα με το ΚΥΠΕ:
«Ο κάθε πολίτης είναι ελεύθερος να εκφράζει τις σκέψεις και τα πιστεύω του» και πρόσθεσε ότι δεν θα πρέπει να επισκιάζεται η πραγματική θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο κ. Πασπαλίδης πρόσθεσε ότι πρέπει να κοιτάζουμε την ουσία των πραγμάτων με τα σημερινά δεδομένα.»
Διερωτόμαστε, αν κάποιος φώναζε συνθήματα εναντίον της πολιτικής που υποστηρίζει ο κ. Πασπαλίδης – και που δεν είναι η ομοσπονδία – θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο;
Αλλά νομίζουμε ότι την απάντηση την έδωσε η αδελφή του Γρηγόρη Αυξεντίου Χρυστάλλα Σουρουλλά η οποία κληθείσα να σχολιάσει τα συνθήματα που ακούστηκαν, τα απέδωσε στο νεαρό της ηλικίας των ατόμων που τα φώναζαν, αφήνοντας να νοηθεί ότι δεν θα πρέπει να τους αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία.
Ορίστε που ένας άνθρωπος, απλός, κατάφερε να αποτυπώσει μέσα σε λίγες λέξεις την πραγματικότητα.
Αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό κείμενο του Νίκου Οντουμπιτάν, της ψυχής των παιδιών δεύτερης γενιάς, που διαβάστηκε χτες στην ΕΕΔΑ. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε ολόκληρο: φανερώνει έκτυπα τι σημαίνει να είσαι «αόρατος συμπατριώτης».
Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι…
«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»…Οι γονείςμου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…
●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
●●●
ΠΗΓΑ στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.
●●●
ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο…
●●●
ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.
●●●
ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…
●●●
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.
●●●
ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…
●●●
ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα… Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeepwalking που λέει και η διαφήμιση… Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά…»
Ορθά δήλωνε την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου ο Γιώργος Λουκαΐδης.
Η εικόνα που εκπέμπει η κυβέρνηση δεν είναι και η καλύτερη.
Και είναι γεγονός. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ από την πρώτη μέρα που ανέλαβε η κυβέρνηση Χριστόφια συμπεριφέρονται σαν να είναι οι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της κυβέρνησης και του προέδρου Χριστόφια.
Κόβουν κονδύλια από τους προϋπολογισμούς, κρίνουν και επικρίνουν την κυβέρνηση σε όλους τους τομείς της εσωτερικής διακυβέρνησης αψηφώντας το ότι αποτελούν μέρος της κυβέρνησης.
Όσον αφορά το κυπριακό δεν χρειάζεται να λεχθούν και πολλά.
Το τι γίνεται καθημερινά μιλάει από μόνο του.
Σε ποια άλλη χώρα συμβαίνει κάτι ανάλογο;
Σε ποια άλλη χώρα ο πρόεδρος ή ο πρωθυπουργός δέχεται τέτοιου είδους επιθέσεις με στελέχη των κομμάτων να τον προσβάλλουν καθημερινά;
Σε ποια χώρα του κόσμου πρόεδρος ή πρωθυπουργός ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές;
Ο πρόεδρος Χριστόφιας κάλεσε τους αρχηγούς των δύο κομμάτων σε συνάντηση. Είναι όμως έντιμη στάση το να αρχίζουν να διαδίδουν ή να αφήνουν να εννοηθεί ότι θα συζητήσουν θέμα φυγής από την κυβέρνηση πριν ακόμα συναντηθούν;
Ή μήπως αυτό το κάνουν για να εκβιάσουν πράγματα και καταστάσεις.
Άποψη μας είναι πως, έντιμα και ειλικρινά τα δύο κόμματα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους όσο είναι καιρός.
Ποιος είναι ο ρόλος της Εκκλησίας σε μια χώρα, σε ένα κράτος;
Από πού ξεκινούν και πού σταματούν οι αρμοδιότητες της;
Η απάντηση μοιάζει εύκολη αλλά όχι στην περίπτωση της Κύπρου και της Ελλάδας.
Ακόμα και στις άλλες ορθόδοξες χώρες.
Και ο λόγος είναι απλός.
Η Εκκλησία από την εποχή που απέκτησε δύναμη και συγκροτήθηκε σε οργανωμένο σύνολο απέκτησε μεγάλη δύναμη σε σημείο που την κατέστησε συνεξουσία με τις εκάστοτε εξουσίες, τόσο στην εποχή του λεγόμενου Βυζαντίου όσο και στην εποχή της Οθωμανοκρατίας.
Αλλά και μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό, στην Κύπρο (και στην Ελλάδα) συνέχιζε να παίζει ηγετικό ρόλο.
Στην Κύπρο επί βρετανικής αποικιοκρατίας θεωρείτο η ηγέτης των χριστιανών κυπρίων γι αυτό και όταν εμφανίστηκε μια νέα δύναμη η οποία αμφισβήτησε τον ηγετικό της ρόλο, η Εκκλησία άνοιξε ένα λυσσαλέο πόλεμο εναντίον της χωρίς να διστάσει να συνεργαστεί ακόμα και με τους βρετανούς προκειμένου να αντιπαρατεθεί με το νεαρό τότε Κ.Κ.Κ.
Μετά την ανεξαρτησία η Εκκλησία είναι και πάλι παρόν, έχοντας τον ηγέτη της και ως τον πρώτο εκλεγμένο πρόεδρο της Κύπρου.
Πατώντας πάνω σε αυτή την ιστορική πραγματικότητα η Εκκλησία διεκδικεί μέχρι σήμερα ρόλο και στο κυπριακό. Έχασε βέβαια τον εθναρχικό της χαρακτήρα αλλά αυτό δεν την εμποδίζει από του να επιζητεί σημαντικό ρόλο.
Πού ξεκινούν, λοιπόν, και πού σταματούν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις της.
Έχει το δικαίωμα να ανακατεύεται στην πολιτική και να προσπαθεί να περάσει την πολιτική της;
Έχει το δικαίωμα να συμμαχεί με πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να επηρεάζει εκλογικές αναμετρήσεις;
Έχει το δικαίωμα να αντιπολιτεύεται ή να συμμαχεί με τον οποιονδήποτε πρόεδρο της Δημοκρατίας και να (συν)χαράζει πολιτική;
Θεωρούμε πως όχι.
Η Εκκλησία έχει το δικαίωμα να λέει την άποψη της. Να καταθέτει τις απόψεις της.
Όχι να επεμβαίνει στην πολιτική με τον τρόπο που επεμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν έχει το δικαίωμα να χωρίζει το λαό εκδίδοντας φυλλάδια και βιβλία που προωθούν το μίσος και τον φανατισμό εναντίον των αντίθετων απόψεων.
Σε αντίθετη περίπτωση, αφού όπως λέει εκπροσωπεί το ποίμνιο και το ποίμνιο είναι οι χριστιανοί πολίτες του τόπου, τότε τα πράγματα δεν πρέπει να είναι μονόδρομος.
Δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται τα υπερ-προνόμια που έχει.
Θα πρέπει να επιτρέπει και στην πολιτεία να επεμβαίνει στα εκκλησιαστικά.
Είναι λοιπόν έτοιμη η Εκκλησιαστική ηγεσία να συναινέσει προς τούτο;
Ή μήπως εδώ ισχύει η λαϊκή ρήση: «Εν της παπαθκιάς τα ξύλα;»
Αποτροπιασμό αλλά και ανησυχία προκάλεσε η στυγερή δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή.
Η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από ενέργειες που έγιναν το τελευταίο διάστημα και γα τις οποίες δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις για τα κίνητρα.
Θλίψη και αποτροπιασμό προκαλούν ωστόσο και οι προσπάθειες κάποιων πολιτικών και Μέσων Ενημέρωσης να προσδώσουν στο έγκλημα πολιτικές διαστάσεις και ιδιαίτερα να το συνδέσουν με τον ενδεχόμενο εξεύρεσης μιας λύσης στο κυπριακό.
Ακόμα και στην περίπτωση που ενέργειες όπως η κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, οι βανδαλισμοί σε κοιμητήρια και η δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή έχουν στόχο να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο, έχουμε την άποψη ότι όσοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, να αποφανθούν, να δικάσουν και να καταδικάσουν και να αποφασίσουν ότι τα κίνητρα είναι πολιτικά και έχουν συγκεκριμένους στόχους και σκοπούς, τότε κι αυτοί είναι συνυπεύθυνοι στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης.
Εμείς λέμε ότι κανένας δεν μπορεί να προδικάζει τίποτε από τη στιγμή που η αστυνομία δεν έχει καν ενδείξεις για τα κίνητρα. Πόσο μάλλον να αποφαίνονται πολιτικοί και άλλοι παράγοντες που οι μόνες ενδείξεις που έχουν είναι οι δικές τους πολιτικές θέσεις.
Πρώτα ήταν ο Γιαννής. Ύστερα ο Ανδρέας Αχιλλείδης.
Ο αγαπητός συνάδελφος (αθλητικογράφος) Άντρος Νίκου δεν είναι πια μαζί μας.
Έχασε τη μάχη ξημερώματα της Τρίτης 5 Ιανουαρίου, λίγα μόνο εικοσιτετράωρα μετά την έλευση του νέου χρόνου.
Ο Άντρος ήταν ένας από τους βασικούς στυλοβάτες του αθλητικού Τμήματος του σταθμού μας.
Πάντα ενημερωμένος, καταρτισμένος ήξερε τι έλεγε και έχαιρε εκτίμησης ανάμεσα στους αθλητικούς παράγοντες.
Αυτά δεν τα λέμε τώρα που έφυγε από κοντά μας. Τα λέγαμε - και τα άκουγε και ο ίδιος – όταν ακόμα ήταν μαζί μας.
Ο Νίκος ήταν πάντα αισιόδοξος. Πάντα χαμογελαστός με ένα καλό λόγο και ένα πείραγμα για τον καθένα μας.
Ακόμα και στις δύσκολες στιγμές του, όταν έμαθε για την ασθένεια του δεν άλλαξε τη στάση του. Μιλούσε για την ασθένεια αλλά και για την ελπίδα του πάντα με χαμόγελο.
Ακόμα και στις δύσκολες στιγμές της αρρώστιας του δεν παρέλειπε καθημερινά να «βγαίνει στον αέρα» στη μεσημβρινή αθλητική εκπομπή του σταθμού μας για ανταποκρίσεις και ενημέρωση των ακροατών μας.
Το κενό που αφήνει είναι μεγάλο.
Όχι μόνο στον ΑΣΤΡΑ αλλά κυρίως στην οικογένεια του.
Το 2009 μας αποχαιρετά και έρχεται το 2010 με νέες προοπτικές, νέες ελπίδες αλλά και νέους αγώνες.
Ευχή μας είναι να δούμε φέτος το κυπριακό να επιλύεται. Ευχή μας είναι να καρποφορήσουν οι προσπάθειες του προέδρου Χριστόφια και του τ/κύπριου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Εκφράζουμε την ελπίδα ότι ο νέος χρόνος θα οδηγήσει στην επανένωση της πατρίδας μας. Θα μας απαλλάξει από την κατοχή, τον κατοχικό στρατό και από τις στρατιές των εποίκων.
Η λύση δεν πρέπει να μας φοβίζει. Γνωρίζουμε ότι σαν κύπριοι είμαστε συντηρητικοί άνθρωποι.
Αυτό όμως δεν πρέπει να μας εμποδίσει από του να δώσουμε ελπίδα και προοπτική στο διαχρονικό πρόβλημα της Κύπρου.
Καλή χρονιά λοιπόν και ελπίζουμε σε ένα χρόνο να γιορτάζουμε την είσοδο στο 2011 μέσα σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Για χρόνια ολόκληρα ήταν καθολικό αίτημα αλλά και κατηγορία για όλες τις κυβερνήσεις ότι απέφευγαν να ενημερώσουν το λαό για το τι σημαίνει Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.
Στην εκδήλωση για τα 15χρονα του ΑΣΤΡΑ ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει έντυπο που θα διανεμηθεί πλατιά και θα ενημερώνει τον κόσμο για το τι είναι η λύση που επιδιώκει η ε/κυπριακή τα τελευταία 35 χρόνια.
Και ω του θαύματος!!!
Τα κόμματα που διακηρύσσουν ότι επιδιώκουν τη συγκεκριμένη λύση αντιδρούν και ενίστανται σε μια τέτοια ενέργεια!
Άρχισαν τις μεμψιμοιρίες κα ναι μεν αλλά!
Γιατί άραγε;
Γιατί αυτά τα κόμματα πασχίζουν να μας πείσουν ότι ΔΕΝ λένε την αλήθεια όταν διακηρύσσουν ότι επιδιώκουν λύση στη βάση της Δ.Δ.Ο.;
Η εντύπωση που δημιουργούν είναι ότι οι διάφορες παράμετροι που βάζουν έχουν στόχο να πλήξουν αυτή τη βάση. Η εντύπωση που δημιουργούν είναι ότι αντιτίθενται σε αυτού το είδους τη λύση.
Κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές μπορεί να διερωτηθεί αν είναι κακό να απορρίπτεται ή αν αποτελεί αμάρτημα η απόρριψη αυτής της μορφής λύσης.
Η απάντηση είναι ΟΧΙ! Όμως θα ήταν έντιμο να το πουν. Και μαζί με την ομολογία τους να προτείνουν άλλη οδό λύσης και να επιχειρηματολογήσουν για την ορθότητα της.
Ο Άστρα 92,8 κλείνει σήμερα (7 Δεκεμβρίου) 15 ολόκληρα χρόνια ζωής.
Είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ο Άστρα δεν είναι απλά ένας ραδιοφωνικός σταθμός.
Είναι ένας ζωντανός ανθρώπινος οργανισμός με συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους.
Είναι ταγμένος υπέρ της ειρηνικής λύσης του Κυπριακού προβλήματος στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Είναι ένας σταθμός που δεν μασά τα λόγια του και λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.
Τα μικρόφωνα του Άστρα είναι ανοικτά σε όλους και δεκάδες πολιτικοί και άλλοι παράγοντες παρελαύνουν καθημερινά μέσα από τις συχνότητες του.
Ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η μοναδική στα κυπριακά ραδιόφωνα Δικοινοτική Εκπομπή «Ελάτε Κυπραίοι να μιλήσουμε» με τη συμμετοχή ε/κυπρίων και τ/κυπρίων.
Πέρα από την πολιτικά ραδιοφωνική συμβολή του στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ο Άστρα έχει αναπτύξει και μια σειρά από δραστηριότητες, πρωτόγνωρες για τα κυπριακά δεδομένα.
Έχουν ήδη γίνει θεσμός οι καθεχρονικές εκδηλώσεις του για το Περιβάλλον και επιπρόσθετα είναι ένας σταθμός που προσανατολισμένος στην προστασία του περιβάλλοντος διατηρεί εβδομαδιαία εκπομπή για θέματα περιβάλλοντος.
Επίσης σημαντική είναι και η εβδομαδιαία εκπομπή με Ευρωπαϊκά θέματα.
Δεν μπορούμε να παραλείψουμε και τον τομέα ψυχαγωγίας όπου εκτός από τις εκπομπές του ο σταθμός διοργανώνει και σειρά εκδρομών, κρουαζιέρων και ταξιδιών στο εξωτερικό πάνω σε χρονιαία βάση.
Υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό και μέσα στα ίδια πλαίσια.
Θεωρούμε χρέος μας προς τον κάθε πολίτη, προς τον κάθε ακροατή μας να μην χαλάσουμε την ποιότητα προγραμμάτων.
Κλείνοντας λέμε ότι θεωρούμε επίσης χρέος μας να ευχαριστήσουμε τις χιλιάδες των ακροατών, μελών και φίλων του σταθμού μας για τη στήριξη που μας παρέχουν.
Το τελευταίο διάστημα γίνονται κάποιες συζητήσεις για τη χρησιμότητα ή όχι των στρατιωτικών παρελάσεων. Ο καθένας από εμάς έχει κάποια εμπειρία από παρελάσεις από το σχολείο είτε από το στρατό.
Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν στον 21ο αιώνα και εν μέσω της παγκοσμιοποίηση και των προσπαθειών για συνύπαρξη λαών και πολιτισμών, οι παρελάσεις έχουν να διαδραματίσουν οποιονδήποτε θετικό ρόλο.
Επί του θέματος υπάρχουν τρεις (τουλάχιστον) απόψεις:
1. Εκείνη που θεωρεί το ζήτημα ως καθαρά στρατιωτική (άρα βίαιη) επίδειξη δύναμης και ότι στην περίπτωση των μαθητικών παρελάσεων απουσιάζει ο σεβασμός της διαφορετικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Υποστηρίζει επίσης ότι μέσω αυτών των εκδηλώσεων εμπεδώνεται η συνολική πειθαρχία και η στροφή προς εθνικιστικά πρότυπα
2. Βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη πορεία με την πρώτη άποψη. Θεωρεί ότι εφόσον το κράτος κινδυνεύει από (υπαρκτούς ή ανύπαρκτους) εχθρούς και γι αυτό θα πρέπει να είναι πάντοτε σε εγρήγορση για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε κινδύνου. Κατά συνέπεια, η πραγματοποίηση και μαθητικών παρελάσεων ενσταλάζει στους νέους το αίσθημα της προστασίας του έθνους ή του κράτους και εντείνει τον εθνικισμό τους.
3. Η τρίτη άποψη βρίσκεται κάπου στο μέσο. Ενώ θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχει ο στρατός για ευνόητους λόγους και να γίνονται παρελάσεις μαθητικές ή στρατιωτικές, μπορεί να υπάρχει το εθνικό αίσθημα χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι ταυτίζεται με τον εθνικισμό. Παράλληλα οι νέοι μπορούν να ανέχονται τη διαφορετικότητα και την πολυπολιτισμικότητα.
